Wanneer je een terugval hebt tijdens herstel van burn out

04-02-2020

Ze zit voor me.. In tranen.. en het ging juist zo goed. Mooie besluiten genomen, geleerd om grenzen aan te geven. De communicatie aan te gaan. Zich af te vragen wat ze nodig heeft. Zo trots is ze op wat ze al bereikt heeft en ook ik ben trots op haar.

En tegelijkertijd komen we bij haar valkuil uit. Zij heeft al zoveel stappen gezet. Vinkjes verdiend. Complimenten gekregen. Goedkeuring verworven. Maar het gaat niet om het verdienen van complimenten en goedkeuring. Het gaat er niet om hoe loyaal ze is in het nakomen van afspraken alleen om een schouderklopje te verdienen. Het gaat erom hoe ze leert loyaal te zijn aan zichzelf. Niet meer "verslaafd" te zijn aan de bevestiging van haar manager, haar collega's, of zelfs van de bevestiging van mij als coach....

Jezelf voorbij lopen omdat je afhankelijk bent van de goedkeuring van andere mensen. Knetterhard werken, ook oppakken wat anderen laten liggen, want stel je voor dat jij de "schuld" krijgt als de boel in de soep loopt. Het zit zo diepgeworteld. En ze baalt....

Maar ik kan haar geruststellen. Het hoort erbij... Een burn out is niet van de een op andere dag gekomen en gaat ook niet van de een op andere dag voorbij. Soms zit je in een dip, en denk je dat het nooit meer goed komt.

We pakken de draad weer op, een grapje door de tranen heen. Even lachen, even relativeren. En kijken naar wat er allemaal al wel is. Welke vorderingen ze al gemaakt heeft die ze nu al normaal vindt. En dan serieus voelen wat er nog zo nodig is. Waar ze nog mijn steun bij nodig heeft.

Ken je dat ook? Het liefst wil je dat VANDAAG alles opgelost is. Gun je jezelf geen leertijd, geen hersteltijd, geen oefentijd.

Juist door jezelf zo op de huid te zitten ben jij degene die jezelf opjaagt. Ben je zelf die strenge stem die zegt dat het altijd beter kan. Dat je het niet goed genoeg doet.

Als een dierbare van ons het moeilijk heeft, vinden we het meestal niet zo moeilijk om mild, opbouwend en liefdevol te zijn naar diegene. Maar voor onszelf zijn we streng en hard. Ga eens op zoek naar die milde, opbouwende en liefdevolle stem voor jezelf. Een stem die jou aanmoedigt in plaats van afkeurt.  Die stem kan je voor jezelf zijn. Door te leren jezelf opbouwend toe te spreken. Omdat jij het waard bent. Omdat je geweldig bent maar het zelf niet ziet.  Wanneer een kind alleen maar hoort wat het niet goed doet, wordt het een verdrietig, angstig en boos kind.  Dat is voor een volwassene niet anders. Wanneer jij jezelf steeds afkeurt en negatief over jezelf denkt, ontneem je jezelf de kans op groei en geluk.  Soms is daar hulp bij nodig, coaching om te leren dit anders te gaan doen. 

Zorgen voor jezelf is prioriteit nummer 1. Dat je rust als je moe bent. Dat je jezelf waardeert om al je mooie kanten. Dat je compassie hebt als het je wat minder goed afgaat. Dat je zelf je grootste supporter bent.  Dat je jezelf aanmoedigt in plaats van afkraakt. Dat je zuinig bent op je accu. Net zoals bij een elektrische auto.... als je accu leeg is, dan kan je voorlopig niet verder.  Dat zijn de basisvoorwaarden om tot bloei te komen.

Hulp nodig? Je bent welkom!